Journalist Benjamin

       De Rode Duivels bereiden zich voor op de laatste twee kwalificatie interlands voor het EK 2008. De bondscoach heeft de laatste dagen te kampen met veel blessures binnen zijn ploeg. Reeds zes spelers zegden af. Een verslag van Benjamin De Geyter. Na de mathematische uitschakeling voor het Europees Kampioenschap van volgend jaar in Oostenrijk en Zwitserland, zien velen in het Belgische kamp deze laatste twee wedstrijden als overbodig. Alhoewel! Omdat zes titularissen hebben afgezegd door blessureleed krijgen de jongeren wel hun kans. Ook Daniel Van Buyten zal door de blessure  van Simons, nog eens aanvoerder zijn. “Ik heb die armband niet nodig om me te motiveren”, aldus Van Buyten.” In één adem verplicht de nieuwe aanvoerder zijn jonge ploegmaats om deze wedstrijden niet als de laatste van het EK 2008 te beschouwen, maar als de eerste van het WK 2010.”Hopelijk slaat deze motivatie over op de rest van de ploeg en kunnen onze Duivels deze campagne dan toch nog in schoonheid eindigen. Benjamin De Geyter voor het Radionieuws vanuit het Koning Boudewijnstadion.   Totaal 46 seconden zonder de intro.

In het Gentse Ottenstadion is het sociaal project “Voetbal in de Stad” voorgesteld, een samenwerking tussen onder meer  Stad Gent & KAA Gent. Het project ontving een subsidie van €40.000 van het “Open Stadion Fonds”, een initiatief van Staatssecretaris Els Van Weert. Met deze subsidie probeert “Voetbal in de Stad” om, naast de sportieve activiteiten van eerste klasser AA Gent, ook een maatschappelijke rol in de stad te vervullen. Zo zijn er voor leefloonjongeren trainingssessies over werkgedrag, kunnen ze werkervaring opdoen bij de club AA Gent en start het project ook met een tabakspreventie-campagne. Burgemeester Daniël Termont duidt erop dat ook het stadsbestuur zijn volledige steun geeft aan het project. “Het staat uitdrukkelijk in het nieuwe Bestuursakkoord dat er wordt geijverd voor een volwaardig Open Stadionwerking rondom KAA Gent. Zeker met het oog op het Arteveldestadion is dit van cruciaal belang. De club is een belangrijk onderdeel van het sociale netwerk van onze stad, de oprichting van deze vzw is hiervan het mooiste bewijs”Ex-AA Gent speler Gunther Schepens is de ambassadeur van het project en ook het Buffalo Fan-Team is vertegenwoordigd. De voorzitter van datzelfde AA Gent, Ivan De Witte, vindt dat het project een stap in de goede richting is.“Het trof me toen ik merkte dat sommige jongens nog nooit het gevoel van trots hadden gekend als ze een doel bereikten. We moeten zeker op deze ingeslagen weg verder gaan. De club engageert zich sterk en zal dat ook in de toekomst blijven doen.” De stad Gent is trouwens één van de pioniers in ons land in verband met Open Stadionwerking. Om dat te bezegelen mocht Ivan De Witte nog een sociaal Charter ondertekenen.

De Gemeente Haaltert gaat het plaatselijke Dexia-gebouw kopen. Dat werd gisteren beslist in een gemeenteraad. Enkel CD&V was niet overtuigd van de goede besteding van het geld, maar de garantie dat het gebouw niet zal afgebroken worden, trok ze over de streep. De gemeente zal onder meer een expositieruimte, meerdere vergaderzalen en een permanent museum rond de tweede wereldoorlog in het gebouw onder brengen. De aankoop van het gebouw kostte ruim 300.000€.

De laatste uren voor het ultimatum zijn genadeloos aan het wegtikken en er is nog steeds geen doorbraak. Hoe moet het nu verder?Wat zijn de gevolgen van een stemming?

“De Radio, dat blijft mijn passie”

Reeds 33 jaar lang vormen ze samen een duo, voor de 33^e keer zitten ze samen achter de microfoon om de Gentse Z6Sdaagse te verslaan. Het haast komische duo Gilbert Switzynck en Willy Vanbouchaute blijven met plezier terugkomen. Gisteren kon u reeds het verhaal van Gilbert lezen. Vandaag zoomen we in op die andere sympathieke Lochristinaar, Willy. We volgen zijn werkwijze tijdens een avondje Z6Sdaagse, maar komen ook zijn verleden en toekomst te weten.

“The Garletts, daar is het allemaal mee begonnen”, zegt Willy met enige trots in zijn stem. Bij het vragen naar zijn eerste showbizzervaringen hoeft hij geen seconde na te denken. “Het was een plaatselijke popgroep dat toch uitgroeide tot een succes. We stonden er maar liefst vier weken mee in de toenmalige Veronica Top-40”. Die top-40 werd toen uitgezonden door een piraatzender, maar had een immens grote populariteit die niet meer te vergelijken is met huidige Tops. Toen luisterde elke jongere ernaar en Willy stond dus ook in die lijst. “Ik ben altijd een beetje blijven hangen in dat wereldje, ik speelde dan af en toe eens DJ. Dan is de stap naar radio maken snel gemaakt.” Willy begon bij Radio You, een lokale radio in de buurt, nabij het Feestpaleis. Willy verzorgde de programmatie en later een deel van de sport. Toen deze lokale radio door de Contactketen werd overgenomen is Willy niet lang gebleven en overgestapt naar Radio Roeland. Daar kreeg hij een echt sportprogramma toegewezen van 15 uur tot 18 uur op zondagmiddag. Sinds vorig jaar heeft hij samen met Gilbert Swytzinck de overstap naar Cool Fm gemaakt, en kan hij voor deze zender tussen 20u en 24u interventies maken over de Gentse Z6Sdaagse.  Opvallend is hoe weinig Willy over dit alles moet nadenken, alles ligt vers in zijn geheugen. De man straalt de werkvreugde af…

Tijdens de ToekomstZ6Sdaagse, waar de jonge beloften hun koers voor de profs mogen rijden, zetten de twee alle technische snufjes in orde, en worden reeds de eerste interviews afgenomen. “Dat is mijn werk”, vertelt Willy. “Zonet heb ik de Grote Remy De Moor geïnterviewd, die sponsor is van RDM. Dat zijn dan vooraf opgenomen stukjes die in de show worden gepast.” In een nostalgisch moment denkt Willy voor ons terug aan zijn eerste koerservaring. Weer hoeft hij daar maar kort over na te denken. “ De jonge Cotman van in Lochristi, dat is de eerste renner die ik me nog herinner. Samen met de legendarische Walter Schoonjans uiteraard. Het was eigenlijk door mijn nonkel dat ik in de koerswereld ben gerold. Hij was bezeten van wielrennen en nam me overal mee naartoe. Zo neem je snel de microbe over.”

Net voor 20 uur, het begin van de uitzending en het begin van de ploegvoorstellingen, warmen de twee reporters zich ook op met een sandwichke en een cola. Ze zijn beide nog zeer rustig en maken zich nergens druk over. Zenuwen voor de uitzending zijn nog nergens te bekennen. Het is een grappig zicht als we Gilbert zien met twee brillen op zijn neus. Eentje voor ver te kijken naar de renners en eentje om zijn boekje te kunnen lezen en iets te noteren. Onze Willy is dan weer onafscheidelijk van zijn hoofdtelefoon en zijn microfoon. Ieder zijn gereedschap, denkt men dan.

De radio is Willy’s passie. “Daar neem je geen afscheid van. Om naar televisie over te schakelen ben ik trouwens te oud aan het worden. Radio is meer mijn ding. Daar waar televisie volgens mij gebonden is aan ‘het beeld’ kan je met radio veel dieper en langer op iets in gaan. Je krijgt meer bewegingsruimte en veel meer mogelijkheden.” Na het interview met Miss Belgian Beauty Nele Somers is er hilariteit omtrent haar schoonheid. Het komische duo houdt er een verschillende mening op na en ze plagen elkaar er graag even mee. “Als ik een gesprek voer met iemand als Nele Somers, weet ik waarover ik het kan hebben. Zo is ze net aangenomen als showbizzreporter voor Radio Donna, dan ben ik geïnteresseerd of die functie niet in conflict komt met haar ‘kroontje’. Ik hoef ook nooit iets op te schrijven en stress heb ik ook nooit. Je hebt enkel een goede openingsvraag nodig. De rest van de tijd moet je goed luisteren naar wat die persoon zegt. Dan rollen de vragen er wel uit. Je moet dus echt vragen stellen in functie van hun antwoord.” Een zeer goede tip onder de beginnende journalisten onder ons van Willy. “Ook met Burgemeester Daniël Termont en Gouverneur André Denys is het gemakkelijk om een interview af te nemen. De gouverneur is bijvoorbeeld een zeer sportief iemand die graag eens fiets. Ja, zelfs op de piste!”

Over zijn toekomst heeft de lokale- radioheld nog niet echt nagedacht, toch hoopt hij nog lang door te gaan. “Zolang ik gezond blijf ga ik ervoor. Zolang ik interesse heb voor de sport en het publiek interesse heeft voor mij, ga ik door. Weet je, eens je zin hebt om zoiets te doen, gaat dat nooit meer weg. Het zit in je en het blijft daar. Ook mijn vrouw heeft leren leven met mijn levensstijl en zal zeker niet eisen dat ik er mee ophoud. Ze weet dat ik veel op de baan ben en zoals nu ’s avonds weg ben. Toch houden we zeker genoeg tijd over voor elkaar.”

Na nog een aantal interviews met onder meer Ignace Crombé, organisator van Miss Belgian Beauty, en meneer Van Poucke, sponsor van Mercator, gaat het duo de wielernacht verder in. De sfeer is, in een net niet volledig gevuld Kuipje, opperbest en Willy en zijn kompaan genieten ervan. Een Lochristinaar die houdt van wielrennen en houdt van radio maken en dit dan nog eens 33 jaar lang kan combineren. Willy Vanbouchaute is een gelukkig man.

Bij het binnenrijden in Boom zie je meteen de industrie liggen. Er maakt zich toch een ‘donker’ gevoel over ons meester bij het zien van dit tafereel. De temperatuur zorgt daarvoor, maar vooral het uitzicht van dit Boom draagt bij aan deze perceptie. Wat velen niet weten is dat Boom slechts een gemeente is. Een gemeente dat zich situeert tussen de twee grootste steden van ons land, namelijk Brussel en Antwerpen. Meteen ligt Boom dus tussen de twee steden met de grootste allochtone bevolking in België.

Hier gaan we dus op zoek naar een interim-kantoor die de allochtone bevolking een kans geeft op de arbeidsmarkt. Heel snel kwamen we terecht bij Vivaldi’s Interim, meer bepaald bij uitzendconsulent Greet Mols. “Niet alleen hier bij Vivaldi kunnen allochtonen terecht, ook bij de andere kantoren hier in de buurt heeft men zich aangepast. Ook zij bieden jobs aan meer op maat van de allochtonen, arbeidersfuncties dus.”

Mevrouw Mols slaat de nagel op de kop. In een korte wandeling komen we snel een vijftal interim-kantoren tegen. “Inpakker”, “Lasser”, “Chauffeur”, “Kuisvrouw”,… Telkens jobs die het label “arbeider” krijgen opgeplakt. Mols vindt het zeer boeiend om in een multiculturele gemeente als Boom te mogen werken. “Je komt in contact met alle rangen van de bevolking, van managers tot de laagst geschoolde arbeiders. Het is verrijkend om zo’n breed spectrum aan klanten te hebben.”

“Nederlands kunnen spreken is geen vereiste”, gaat Mols verder, “maar verschillende bedrijven eisen het wel. Dat is geen discriminatie. Het is voor de veiligheid van de arbeider, die bepaalde regels moet kunnen verstaan en naleven. Het varieert wel van bedrijf tot bedrijf, maar de meesten nemen gewoon de arbeider aan die het meest geschikt is. Frans of Engels spreken is dan weer wel een vereiste.”

In de straten van Boom merk je snel dat de allochtone bevolking minstens de evenknie is qua aantal van de autochtone bevolking. Ook in het cliënteel van Vivaldi wordt voor de arbeidersfuncties deze verdeling gerespecteerd. Mols merkt wel een verschil in de arbeidscultuur tussen de allochtonen en de autochtonen. “Een Belg heeft, zoals ze zeggen, zijn klok ingeslikt, een Afrikaan is meer op zijn gemak. Ik denk dat voornamelijk de culturele oorzaken het verschil in werkmentaliteit verklaren. Maar het te laat komen komt dikwijls door hun vervoer. Uiteindelijk is het toch de bedoeling dat ze zich aanpassen aan de regels, zoals wij dat ook doen als wij in een ander land zijn.”

Over het clichébeeld dat rond de allochtone vrouw hangt is Mols duidelijk. “De allochtone vrouw blijft veel sneller thuis om voor het gezin te zorgen dan Westerse vrouwen dat zullen doen. Maar sowieso hebben we in deze streek toch meer mannen nodig voor de zogezegde mannen-jobs zoals lasser en schrijnwerker. Wij behandelen aanvragen van bedrijven en zetten daar altijd de meest capabele persoon op die we ter besschikking hebben. Man of vrouw maakt dan niet uit. Maar je merkt dat de meesten van die mensen wel WILLEN werken. Ongeveer 60% van de uitzendkrachten zijn mannen, bij de autochtonen zal dat richting 50% gaan”, besluit Mols nog.

De diploma’s van verschillende landen als Ghana en Marokko zijn hier minder waard en dat vormt een probleem. “Het wordt dan moeilijker om de uitzendkrachten te ‘verkopen’, zeker indien ze maar recent in het land zijn aangekomen en de taal nog niet beheersen.” Net zoals de Vlamingen maken de buitenlandse werkkrachten wel evenveel kans op een vast contract. Mols is daarin heel zeker van haar stuk. “Gisteren mocht ik nog een Ghanees en een Marokkaan een vast contract geven. Dit gaat wel vaak in combinatie met de eis Nederlands te kunnen.”

Na enig aandringen en enkele herformuleringen van onze vraag, gaat Mols voorzichtig over tot een stelling in de hoofddoekenproblematiek. “Meisjes die hier komen stellen veelal zelf voor om hun hoofddoek af te doen indien dat nodig blijkt.” Een opmerkelijke verklaring in deze tijden waarin het hoofddoekendebat weer hoogtij viert. “Wij gaan daarvoor zeker geen mensen weigeren. Bedrijven eisen het soms wel, maar dat is dan meer voor de veiligheid op de werkvloer. Het is trouwens ook geen discriminatie om mensen te vragen een kostuum aan te doen als ze aan de receptie zitten. Het is gewoon je aanpassen aan de eisen van de werkgever.”

“Wij zijn er ook om mensen aan het werk te helpen die schrik hebben om rechtsreeks bij een bedrijf te gaan solliciteren. Via ons worden er ook minder vragen gesteld indien je eens twee jaar niet gewerkt hebt. Natuurlijk kunnen we niet iedereen aan het werk stellen, we hebben 50 tot 100 mensen per week die een job willen.”

Een vijftal mensen zijn reeds binnengekomen om zich in te schrijven. Vier ervan met een bruinere huidskleur. Toch krijgen de uitzendconsulenten nooit een klacht te horen van één van die personen dat ze discriminatie ondervinden op hun nieuw werk. “Er is daarvoor te weinig feedback. Probleem is dat ze hun tewerkstellingsplaats meestal aanzien als het bedrijf, terwijl wij wel hun werkgever blijven. Dat vergeten ze snel. We geven ze wel een formulier mee, waarin ze pesterijen en dergelijke kunnen melden. Het gebeurt zelden dat we hiervan iets horen.”

In de verschillende kantoren in de buurt schrijven ook Turken, Marokkanen en anderen zich in. Toch brengt dat geen moordende concurrentie met zich mee, bevestigt Mols. Als kleine speler in de markt probeert en hoopt ze op kleine schaal toch een verschil in de discriminatieproblematiek te maken. “Een contact op reis is anders dan met een allochtoon samenwerken, maar toch zijn er overal mensen van verschillende nationaliteiten die moeten overeenkomen. Wij kunnen op dat vlak wel een rol spelen, zij het een heel kleine. Maar ik vind dat de overheid met bepaalde eisen om Belg te worden, zoals de Nederlandse taal machtig zijn, soms overdrijft. Zij hebben soms de wil om te werken, maar kunnen dat niet doen omdat ze geen arbeidskaart hebben door hun gebrek aan kennis van het Nederlands. Diegenen die dan wel Nederlands kunnen en Belg zijn, maar niet werken mogen dan wel blijven. Dat kan toch niet?” Over de overheid wil ze verder niet zo veel kwijt. “Ik weet er te weinig over, maar ze doen niet genoeg. Sinds twee weken gaat VDAB wel de moeilijke profielen thuis bezoeken. Zo kunnen deze personen, die meestal geen Nederlands spreken, toch nog werk vinden.” De redenen waarom ze moeten opgezocht worden om ze aan te zetten tot werken zijn voor Mols zowel van sociale als pragmatische aard. “Meestal hebben ze niemand om op de kinderen te letten, ook het vervoersprobleem duikt weer op. Vooral het te kleine verschil tussen een werkloosheidsuitkering en een loon is een boosdoener. Ze worden te weinig gemotiveerd om aan de slag te gaan.”

Op de vraag wat ze van KifKif en hun doelstellingen vindt, is ze afwijzend. “Persoonlijk vind ik een dergelijke organisatie niet nodig, maar ik kan me wel voorstellen dat een minderhedengroep daar nood aan heeft. Anderzijds, om mensen haast te dwingen aan het werk te gaan, daar heb ik mijn twijfels bij” (KifKif doet dit niet, red).

 “Als wij een vacature hebben openstaan dan wordt er op gereageerd en zetten we de meest gekwalificeerde persoon op die job. Bij bediendejobs gaan sowieso minder allochtonen zich aanbieden, maar we gaan zeker niet af op een naam, exotisch of niet. Federgon, de federatie van partners voor werk, heeft nu de mogelijkheid om eventuele discriminerende bedrijven aan te geven. Zij komen dan op een zwarte lijst die hen de mogelijkheid belemmert om via interim-kantoren te werken. Dat is repressief genoeg!”

Mevrouw Mols verdedigt het goede in de mens als racisme op de werkvloer terug ter sprake komt. “Het gebeurt dat bepaalde ploegleiders zogezegd niet graag met buitenlanders werken, maar het fenomeen lijkt me zeker niet wijdverspreid. Het hangt af van persoon tot persoon, bedrijf tot bedrijf.”

Het idee van een multiculturele jobbeurs om bedrijven anti-racistisch te kneden, vindt bij mevrouw Mols weinig bijval. “Op gewone beurzen komen ook 60% tot 70% allochtonen, dus denk ik dat een multiculturele beurs zijn doel voorbij schiet. Het lijkt mij eerder opportuun om ook de allochtoon beter op te leiden.” Mols erkent wel dat betere en meerdere opleidingen soms praktisch moeilijk zijn. “Ze worden inderdaad overdag gehouden, waardoor velen liever gaan werken op dat moment omdat ze geld nodig hebben.” Ook de recent ontwikkelde praktijktests, waarbij racisme op een wetenschappelijke manier zal vastgesteld worden, gaan voor de uitzendconsulent te ver. “Het geeft me een niet-objectieve indruk. Waar gaan we toch naar toe met zulke ‘remedies’?” Zelf denkt mevrouw Mols dat na het intrekken van de vergunning voor onbepaalde duur van t-interim iedereen een beetje voorzichtiger is geworden. Samen met het diversiteitscharter zijn dit vormen die voor haar betere oplossingen bieden dan die nieuwe voorstellen.

De laatste slokjes water worden opgedronken. De opgewekte Mols geeft ons nog rustig te tijd om in te laden, maar je voelt dat ze popelt om terug aan het werk te gaan. Terug aan de slag om vanuit haar positie, in haar branche, van op haar stoel een verschil proberen te maken in deze tijden van discriminatie en onzinnig geweld op basis van racisme. Ze zegt vriendelijk goedendag en wij gaan terug de straat op. Terug met onze neus in een nat Boom, dat na dit gesprek een ander uitzicht voor mij heeft gekregen. Het donkere van in het begin is er van af. Hier in dit Boom krijgen allochtonen een kans om te werken, gegeven door onder andere mensen als Greet Mols.